Zdecydowanie zwiększono rolę, jaką odgrywają dowódcy podczas bitwy (dotyczy to także samego Napoleona, rzecz jasna). Gwardię generalską należy podczas walki ustawiać tak, by jej zasięg (nie strzału lecz argumentu) był jak największy – czyli podwyższał morale naszej armii. W większości sytuacji ta taktyka się sprawdza, choć wymusza na nas większą czujność. Z drugiej jednak strony spróbujcie, nawet Napoleonem, zmusić uciekających w popłochu żołdaków do ponownego ustawienia się i rozpoczęcia ataku – powodzenia. Swoją drogą dowódca nie może zginąć. Jeśli podczas bitwy coś mu się stanie tzn. że zostaje ciężko ranny i odesłany do stolicy. Po leczeniu znowu jest gotów do walki.

KLIKNIJ BY POWIĘKSZYĆ ZDJĘCIE

Drążąc dalej temat bitwy; dobrym rozwiązaniem jest rozstawianie wojsk przed potyczką najpierw przez mniej doświadczonego generała. Zdecydowanie poprawiono zachowanie oddziałów podczas walk szybciej zmieniają formację, zbierają się do biegu. Jednakże różnice pomiędzy jednostkami nie są do końca dobrze odwzorowane historycznie. Wspomnę tu o żołnierzach, którzy wielokrotnie podczas rozgrywki uratowali mi skórę, a są to szaserzy konni (moim zdaniem najlepsza w grze). Potrafią dosłownie załamać wroga – strzelają w biegu tuż przed szarżą. Nowością, oddającą świetnie realia historyczne, jest wpływ pogody na działanie broni palnej.

W poprzednich odsłonach często psioczyliśmy na sztuczną inteligencję blaszanego przeciwnika. Tym razem jest zdecydowanie lepiej; oddziały wiedzą, kiedy mają rozluźnić szyk, kiedy zacząć atak. Bywa, że komputer zaskoczy nas nawet jakimś ciekawym manewrem, spróbuje złapać nas w pułapkę. Nie jest to może jeszcze nic wybitnego, nawet średnio wprawny strateg poradzi sobie z tym wszystkim bez problemu. Jednak nie mamy już wrażenia, że walczymy ze zgrają imbecyli, którzy nie wiedzą jak należy trzymać muszkiet. Jeśli mowa o muszkietach należy zaznaczyć, że dym po salwie naprawdę pięknie wygląda na polu bitwy, nie inaczej niż mundury ze świecącymi, złotymi guzikami. Artylerzyści odsuwają się, gdy armata oddaje strzał, piechota pada pod naporem konnicy. Cała oprawa wygląda realistyczniej, niż kiedykolwiek wcześniej.

Bitwa morska nadal nie jest tym, czego oczekiwałem. Więcej radości dostarczały mi już stare Sea Dogs, choć strategia to nie była. Nie śmiem jednak ganić twórców, nie jest źle, a w porównaniu z Empire: Total War jest nawet dużo lepiej. Przede wszystkim zyskaliśmy możliwość prowizorycznej naprawy okrętów podczas walki, choć nie możemy wtedy ani pływać, ani strzelać. Funkcja przydatna, nie powiem. Sama bitwa to najczęściej po prostu walka jeden na jeden i nic więcej.

To, co na pewno zasługuje na uwagę, to multiplayer. Jeśli chodzi o pojedyncze potyczki do rozegrania z (nie)znajomymi mamy batalię morską, lądową, oblężenie oraz scenariusz. Bardzo ciekawy jest także tryb wizytacji bitew. Przed rozegraniem niektórych starć w kampanii dla pojedynczego gracza, możemy poprosić kogoś, aby przejął wojska przeciwnika. Nie tylko urozmaica to rozgrywkę, ale też niejednokrotnie niesamowicie ją utrudnia, jeśli tylko trafimy na wytrawnego stratega. Mało tego, to jeszcze nie wszystko. Wraz z kolegami mamy możliwość rozgrywania kampanii. Dodany jest nawet tryb kooperacji. Brzmi świetnie prawda? Jednakże czai się za tym jeden kruczek. Niekiedy czekanie, aż przeciwnik skończy ruch (szczególnie gdy oba państwa są już dobrze rozwinięte) może znużyć. Nie mniej jednak, sam pomysł zasługuje na uwagę.

W międzyczasie przyszło mi już nieco zachwalać oprawę wizualną. Jednakże naprawdę jest się czym zachwycać. Mapa wygląda ślicznie, pory roku zostały bardzo realistycznie oddane. Natomiast podczas potyczek można najprościej w świecie spaść z krzesła. Nieprawdopodobnie szczegółowo odwzorowane jednostki, brak armii klonów (twarze żołnierzy różnią się od siebie), ładne budynki i piękne tereny. Nawet rysunki podczas wczytywania świetnie oddają klimat czasów napoleońskich. Filmiki wprowadzające też stoją na bardzo wysokim poziomie. Dym, mgła, promienie słońca. Wszystko to składa się na naprawdę imponującą całość. A dodać do tego należy, że Napoleon: Total War został tak dobrze zoptymalizowany, że bez zgrzytów zadziała nawet na bardzo średnim pececie. Natomiast Ci, którzy posiadają nowy sprzęt i spróbują zagrać na pełnych detalach, na pewno drobiazgowo będą oglądać swój dywan, gdy już spadną z krzesła z wrażenia. Jest miodnie!

Jeśli chodzi o udźwiękowienie, to także bardzo dobrze komponuje się z całością. Jest patetyczne, wzniosłe, oddające realia epoki. Nie inaczej jest z lektorami, którzy bardzo wczuwają się w swoją rolę (no, może poza krzykiem gdy generał jest atakowany podczas bitwy – bo to lekka przesada). Ogólnie, świetnie!

KLIKNIJ BY POWIĘKSZYĆ ZDJĘCIE

Napoleon: Total War nie jest grą rewolucyjną. To w sporej mierze porządne dopieszczenie E: TW, jednakże zmian jest na tyle dużo, i są na tyle znaczące, że produkcja jest naprawdę fantastyczna. Wiadomo, że można doszukać się w niej błędów, jednakże skala zalet przysłania je całkowicie. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że Creative Assembly chce wyłudzić od graczy pieniądze na podobnym produkcie. Dynamiczniejsza rozgrywka, ulepszona SI, piękna grafika, stabilność, ciekawa epoka, zwiększona rola dyplomacji, generałów, zmęczenie wojska, zróżnicowanie kampanie...to wszystko składa się na grę, obok której żaden strateg nie może przejść obojętnie. Podbojów życzę, podbojów!