Oprócz stricte zręcznościowych sekwencji gra stawia przed nami wyzwania z pogranicza gatunku adventure – rozmawiając z napotykanymi charakterami staramy się przekonać je do swoich racji. Jednak i tę kwestię wg mnie nadmiernie „spłycono” – dialogi ograniczają się do ciągu nieciekawych, a momentami irytujących minigierek. Ani to fajne, ani wciągające. Wygląda raczej na sztuczną próbę wydłużenia czasu spędzonego przed komputerem.

KLIKNIJ BY POWIĘKSZYĆ ZDJĘCIE

Ten mógłby płynąć nawet całkiem znośnie, gdyby nie jeden kluczowy mankament – totalnie spieprzone sterowanie i praca kamery. Coś, co może i sprawdza się na konsolach, na PC doprowadza do białej gorączki, a twórcy nie napocili się zbytnio przenosząc grę na blaszaki. Przez to skakanie po platformach przy szalejącej niezależnie od nas kamerze staje się nieopisaną rozkoszą – dla masochistów. Co prawda liczne niepowodzenia karane są jedynie cofnięciem o kilka metrów, jednak bezsilność i przechodzenie gry metodą „do 100 razy sztuka; albo do 101” już niejednego skutecznie zniechęciło. Nie lepiej jest z ogólną organizacją sterowania – jedne czynności najwygodniej wykonywać myszką, inne klawiaturą, jeszcze inne padem.

Kolejną spuścizną po wersji z konsol starej generacji jest bardzo przeciętna grafika. Postacie wykonano starannie, jednak już lokacjom zdarza się razić zerowymi efektami wizualnymi, brzydkimi teksturami, ostrymi, surowymi krawędziami i ogólnie rzecz ujmując niską estetyką otoczenia. Co ciekawe, wymagania sprzętowe są wcale niemałe, co jeszcze gorzej świadczy o pracy wykonanej przez ludzi z Shiny Entertainment.
Na tym tle bardzo pozytywnie wypada filmowe, trzymające odpowiedni klimat i nastrój udźwiękowienie. Dzięki małej natrętności podkładu muzycznego lecące w kółko motywy wcale się nie nudzą.
Równie dobrze mają się dialogi, wypowiadane w większości przez aktorów występujących w oryginale. (w grze brak polskiego dubbingu, dlatego wszystkim chętnym muszą starczyć kinowe napisy)

KLIKNIJ BY POWIĘKSZYĆ ZDJĘCIE

Podsumowując, The Golden Compass nie zbacza ze ścieżki wydeptanej przez poprzednie growe wersje filmowych przebojów. Gra jest niedopracowana, wygląda na robioną na siłę (byleby tylko wyszła i odpowiednio zarobiła – oto pobudki autorów), nie kryje się też ze swoim konsolowym rodowodem, ale przede wszystkim – jest do bólu przeciętną platformówką. Dlatego, jeśli nie jesteś zapalonym fanem filmu (ale nie książki, bo ta ma z grą w gruncie rzeczy niewiele wspólnego, prezentuje o wiele wyższy poziom), możesz spróbować zmierzyć się z interaktywnymi przygodami dzielnej Lyry. W każdym innym przypadku – najnormalniej szkoda tych 8 dych, których żąda wydawca. Zresztą na dobrą sprawę dużą zagadką pozostaje grupa docelowa produkcji – najmłodsi w nią nie zagrają (na pudełku widnieje nieubłagane „Od 12 lat”), zaś na starszych czeka cała plejada lepszych – i tańszych! – pozycji. Ot, magia filmowych licencji…